PYETJA: Në shpjegime të ndryshme kemi dëgjuar se kur do të zbret Isai a.s., në tokë, muslimanët do të jenë të rreshtuar pas Mehdijut në namaz, dhe ai do ta lëshoj vendin për Isain a.s., të del imam, e ai do t’i thotë që ai ta fal namazin. Cila është urtësia e mosdaljes së Isait a.s., imam, por e Mehdijut?

 

Bashkim Aliu

 

PËRGJIGJA: Së pari të përmendim se Mehdiju dhe ardhja e Isait a.s., para kijametit, janë dy shenja të cilat i paraprinë Kijametit, dhe që janë të vërtetuara me hadithe autentike.

Po ashtu, është e vërtetë se kur do të zbret Isai a.s., në Sham, do t’i gjejë muslimanët të rreshtuar në safe për namaz, pas imamit të tyre Mehdijut. Mehdiju do ta njoh Isain a.s., dhe do t’i ofrojë të del imam, por Isai a.s., nuk do të pranoj, por t’i thotë Mehdijut që ai ta fal namazin imam me xhematin.

Të përmendim se falja e Isait a.s., pas Mehdijut, nuk do të thotë se Mehdiju është më i mirë se Isai a.s., ngase Isai a.s., është i dërguar i Allahut dhe një nga Ulu-l-Azëm-Pejgamberët e dalluar.

Falja e Isait a.s., pas Mehdijut, i cili është pjestar i umetit të Muhamedit s.a.v.s., dhe i gjakut të Muhamedit s.a.v.s., për nga vajza e tij, gjegjësisht, gjeneza e tij kthehet te Hasani, nipi i Muhamedit s.a.v.s., është bërë që të tregohet nderimi i umetit të Muhamedit s.a.v.s., nga ana e Allahut të Madhërishëm. Në hadithin e transmetuar nga Xhabiri r.a., qëndron se i Dërguari i Allahut s.a.v.s., kur ka folur për ardhjen e Isait a.s., në mes tjerash ka thënë se pas thirrjes së Mehdijut që Isai a.s., të bëhet imam në namaz, Isai a.s., ka thënë:”Ju jeni udhëheqës të njëri-tjetrit, ky është nderimi i Allahut për këtë umet”. Hadithin e kanë shënuar:Ahmedi në Musned dhe Muslimi në Sahih-un e tij.

Pra, Isai a.s., do të falet pas Mehdijut, pas një pjestari të umetit të Muhamedit s.a.v.s., që të tregojë se ka ardhur ndjekës i Muhamedit s.a.v.s., e jo se ka sjellur legjislaturë të re, dhe se do të gjykojë sipas sheriatit që i është dhënë Muhamedit s.a.v.s.

Allahu e di më së miri.

A ËSHTË I VËRTETË HADITHI SE DITËN E PARË TË DHUL HIXHES, I ËSHTË FALUR GABIMI ADEMIT A.S.?

 

PYETJA:  s,a si jeni hoxh i nderum.deshta met veten per ni hadith per vleren e ketyre dhjet diteve te dhul hixhes,a eshte hadhith i vertet,Dita e par ku Allahu ja fali gabimin Ademit as Dita e dyt,Allahu ja pranoj lutjen junusit as edhe keshtu m radhe edhe do pika tjera deri ne diten e 10 te kurban bajramit.deshta me dit a esht hadithi sahih,?

 

Bashkim Aliu

 

PËRGJIGJA: Esselamu alejkum. Vlera  e dhjetë ditëve të muajit Dhul Hixhe është e pakontestuar. Allahu i Madhërishëm në Suren el-Fexhër ka thënë:<<Pasha dhjetë netët! (2)>>.Ibn Abasi, Ibn Zubejri, Muxhahidi dhe shumë dijetarë tjerë të brezave të hershëm dhe të vonshëm, kanë komentuar se me dhjetë netët janë për qëllim dhjetë netët e para të muajit Dhu-l-hixhe.

Buhariu ka transmetuar prej Ibn Omerit se i dërguari i Allahut s.a.v.s. ka thënë:”Nuk ka ditë kur Allahu e don veprën e mirë ma tepër se sa vepra e mirë që bëhet në këto ditë”, ka për qëllim dhjetë ditët e para të muajit Dhu-l-hixhe. Disa pyetën:”Veprat në këto ditë a janë më të dashura për Allahun edhe se lufta në rrugë të Tij?” I dërguari i Allahut s.a.v.s. tha:”Po, janë më të dashura për Allahun edhe se lufta në rrugë të Allahut, me përjashtim të një personi që ka dalur në luftë me veten dhe pasurinë e tij, dhe nuk kthehet me asnjërën (sakrifikohet në luftë me gjithë pasurinë)”.

Mirëpo, duhet patur parasyshë se për vlerën e këtyre dhjetë ditë hasen edhe disa thënie të cilat paraqiten si hadithe, ndërkaq nuk janë hadithe të atribuara Muhamedit s.a.v.s., si dhe disa hadithe të cilat nuk i plotësojnë kushtet e dijetarëve të hadithit që të merren për argument.Në mesin e këtyre haditheve jo valide për argumentin, është edhe kjo thënie që e përmendni ju si hadith, e cila thënie përmendet në disa libra, por dijetarët e hadithit e kanë klasifikuar si “la else lehu”(pa bazë). Hadith “la else lehu” është hadithi i cili nuk ka aspak isnad-zinxhir transmetuesish, apo nuk ka isnad të saktë që i atribuohet të Dërguarit të Allahut s.a.v.s., apo nuk ka isnade autentike, edhe pse mund të ketë esanid-zinxhire transmetuesish të dobëta të cilët nuk e forcojn njëra-tjetrën.

Pra, shkurt dhe qartë, këtë thënie e gjen në disa libra, por nuk është e saktë, gjegjësisht nuk ka bazë, nuk është në koleksionet e njohura të hadithit, dhe ajo për çka flet kjo thënie, nuk është e saktë. Për vlerën e këtyre ditëve mjaftojnë hadithet autentike.

Allahu e di më së miri.

Dialogu midis feve të shpallura

Prof. Dr. Ahmet Alibashiq

 

           Rezime (përmbledhje)

Ky tekst fillon me supozimin se, për të qenë i suksesshëm dialogu ndërfetar, nevojitet definimi i qartë i përmbajtjes së tij, si dhe veçimi i diskutimeve të vështira teologjike mbi të shpëtuarit e atyre të pluralizmit shoqëror. Ne tekst dialogu definohet si një formë e komunikimit i cili ka për qëllim, që krahas dialogut dhe veprimit, të përmirësojë të kuptuarit dhe ngritjen e urave të bashkëpunimit midis ithëtarëve të feve të ndryshme për hirë të bashkëjetesës në tolerancë dhe respektim të ndërsjellë. Pastaj identifikohen elementet e tij kryesore  (komunikimi i qytetëruar, opinionet e ndryshme, njohja ndërmjet veti, jeta në paqe, respekti i ndërsjellë, toleranca dhe bashkëpunimi në të mirën) dhe “Platëforma për dialog e Bashkësisë Islame e Bosnjë dhe Hercegovinës”. Në fund, ofrohen një sërë shembujsh nga bashkëpunimit i të Dërguarit të Allahut, Muhamedit a.s., me jomuslimanët.

Fjalët kryesore: dialogu ndërfetar, jomuslimanët, ehlu’l-kitab, pluralizëm, tolerancë, paqe, Platëforma për dialog e BI të BeH-së.

 

Feja (besimi) sipas Kur’anit është historia më e rëndësishme njerëzore. Nga botëkuptimi i përspektivës kuranore, njeriu, para së gjithash, është qenie shpirtërore e fetare. Me besim dhe nëpërmjet tij njeriu ngritet (ngjitet) dhe përçmohet deri në shkallë hyjnore të vlerave. Raporti ndaj Krijuesit, e përmes Tij edhe ndaj prindërve, vetvetes, familjes, njerëzve të tjerë dhe ndaj të gjitha krijesave të tjera të Zotit, të gjalla apo të vdekura qofshin, është masë kryesore e vlerave njerëzore. Besimi është rrugë shpëtimi për njeriun, porse në këtë rrugë janë të mundshme edhe devijimet e mëdha, gjë që historia është dëshmitari më i madh. Në luftë kundër njeriut janë shajtani, pasioni i tij, dhe jo rallë herë edhe njerëzit.

Në mënyrë që t’i ndihmojë, Zoti i premtoi njeriut ndihmë duke e udhëzuar përmes shpalljeve dhe duke i dërguar 124 mijë të dërguarë të Tij. Të rrallë ishin ata që plotësisht patën sukses. Një prej historive të tilla të rralla të suksesshme është ajo e Junusit a.s. (10:98). Nga ana tjetër, kishte prej të dërguarve të cilët nuk patën mundësi të përfitonin qoftë edhe një njeri gjatë misionit të tyre. Për më tepër, edhe atëherë kur pejgamberët e Zotit në fillim kishin sukses, porosia e monoteizmit që sillnin, dalë nga dalë dhe me kohë shtrembërohej. Muslimanët besojnë se Muhamedi, i biri i Abdullahut (571-632), a.s. është i dërguari i fundit për njerëzit nga Zoti, kurse Kur’ani është Shpallja e Tij e fundit.  Kur’ani u dërgua atëherë kur të gjitha porositë e mëparshme të Zotit dërguar njerëzve u ndryshuan, ndonëse ekzistojnë gjurmë vërtetësie dhe urtësie tek verzionet e tyre të shkruara që kanë arritur deri tek ne. Pjesa më e madhe e muslimanëve besojnë se shpëtimi i vetëm është të besosh Zotin një, të besosh Muhamedin a.s., si pejgamber, Kur’anin dhe Ditën e llogarisë pas vdekjes. Madje, sipas disave, vetëm dyshimi se kjo rrugë është e vetmja për të shpëtuar është blasfemi (mosbesim). Në të vërtetë, ky nuk është i vetmi qëndrim musliman, mirëpo me siguri është dominues.  Në fakt, leximi i zakonshëm, tradicioanl, i Kur’anit dhe Sunetit ofron argumente të bollshme në përkrahje të kësaj pikëpamje.

 

Lexo tekstin e plotë në PDF.

 

Nga boshnjakishtja:

Hafiz Mehas ef. Alija

Imam në St. Gallen, CH

 

Dr. Jusuf el-Kardavi

Kjo çështje, pra çështja e përfundimit të mëkatarëve të mëdhej të cilët e kanë deklaruar besimin, është çështja e parë e cila ka nxitur debate dhe polemika mes muslimanëve. Kjo çështje njihet edhe si “murtekibu-l-kebire”(bërësi i mëkateve të mëdha). Kjo çështje u hap në kohën e sahabeve dhe në kohën e tabi’inëve.

Këtë çështje e hapën Havarixhët në kohën e Aliut r.a., ashtu që gjykuan se personi i cili bën mëkate të mëdha, bile edhe vetëm një mëkat të madh, është mosbesimtar-kafir, dhe do të jetë përgjithmonë në zjarr, nëse nuk pendohet nga ai mëkat i madh. Këtë gjykim, ata e zbatuan edhe për udhëheqësin e besimtarëve Aliun r.a., dhe e konsideruan se ka bërë mëkat të madh me atë që ka pranuar arbitrazh me palën e Muavijut r.a. Sipas tyre, me këtë gjest, ai ka bërë kufër dhe e ka merituar qëndrimin e përhershëm në zjarr.

Në shumë hadithe autentike të njohura, të cilat, siç shprehet edhe imam Ahmedi, janë popullarizuar përmes dhjetë mënyrave, janë qortuar Havarixhët, u është tërhekur vërejtja njerëzve që të jenë syçelë ndaj tyre, dhe është sqaruar se problemi i tyre nuk qëndron në vetëdijen dhe zemrat e tyre, por në mendjet dhe të kuptuarit e tyre. Ata kanë qenë adhurues që kanë agjëruar dhe janë falur shumë, por, edhe përskaj kësaj, kanë dalur prej feje sikur që del shigjeta prej harku. Në hadithe, adhurimet e tyre janë cilësuar si vijon:”Ndonjëri nga ju, e sheh të ulët namazin e vet krahas namazit të tyre, faljen gjatë natës krahas faljes së tyre, leximin e vet krahas leximit të tyre”. Hadithin e kanë shënuar Buhariu dhe Muslimi.

Aliu r.a. e dërgoi djalin e axhës së tij, Abdullah ibn Abasin, që të debatojë me ta për dilemat të cilat i kishin ngritur, e ai arriti që të bind shumë prej tyre, dhe disa mijëra u kthyen. Mirëpo, disa tjerë vazhduan në mendimet e gabuara, ashtu që Aliu r.a. bashkë me sahabet të cilët ishin përkrah tij, i luftuan.

Më pas, kjo çështje edhe një herë u hap në kohën e Tabi’inëve, në leksionin shkencor që e organizonte imami, juristi dhe edukatori i madh Hasen el-Basriju, apo në leksionet të cilat i organizonin nxënësit e tij më vonë. Dikush kishte pyetur se si do të jetë puna e personit i cili bën një mëkat të madh, në Ditën e Gjykimit. Vasil ibn Atau, njëri nga nxënësit e Hasen el-Basrijut ia kishte kthyer përgjigjen se personi i tillë nuk është as besimtar dhe as mosbesimtar, por ai është në një vend ndërmjet dy vendeve, dhe ai do të jetë përgjithmonë në zjarr, si mosbesimtari. Hasen el-Basriju për këtë rast ka thënë:”Vasili na u nda”(Iëtezelena Vasil). Thuhet se kjo ka ndodhur me nxënësit e Hasen el-Basrijut më vonë.

Sido qoftë, njerëzit janë ndarë në tre grupe për këtë çështje:

Grupi i parë:Ata që thonë se personi i cili ka bërë një mëkat të madh, nëse nuk pendohet, do të jetë përgjithmonë në zjarr. Mirëpo, mbetet dilema se ky person, a është mosbesimtar apo jo? Havarixhët thonë se ky person është mosbesimtar, ndërkaq Muëtezilët thonë se nuk është as besimtar por as mosbesimtar, por do të jetë në një vend ndërmjet dy vendeve. Megjithatë, sipas tyre, ky person do të jetë përgjithmonë në zjarr, njejtë si mosbesimtari.

Grupi i dytë:Janë Murxhitët, të cilët janë opozita e të parëve. Ata e kanë ndarë punën prej besimit, dhe sipas tyre, puna nuk është me rëndësi, por me rëndësi është besimi. Ata e kanë thënë thënien e tyre të njohur:”Përkrah imanit, nuk bën dëm mëkati, ashtu si përkrah mosbesimit, nuk bën dobi adhurimi”.

Grupi i tretë:Janë ata të cilët kanë mbajtur qëndrim mesatar ndërmjet atyre të cilët e kanë tepruar në ndëshkim, dhe atyre të cilët e kanë tepruar në falje. Ky grup, e kanë vërtetuar se ka nga ata të cilët kanë bërë mëkate të mëdha, por të cilët janë besimtarë, që do të hyjnë në zjarr. Për këtë gjë flasin ajetet Kur’anore dhe hadithe të shumta të të Dërguarit të Allahut s.a.v.s.

Kështu, prej Kur’ani mund të përmendet ajetet: “Ata që e hanë pa të drejtë pasurinë e jetimëve, në të vërtetë ata hanë atë që e mbush barkun e tyre zjarr dhe do të futen në zjarrin e xhehenemit (10)”.[1] Për ata që i kalojnë kufijtë e Allahut në trashigimi, Allahu i Madhërishëm ka thënë: “Kush e kundërshton Allahun dhe të Dërguarin e Tij, dhe i shkel dispozitat e Tij, atë e shtie në zjarr të përjetshëm. E për të është një dënim i rëndë (14)”.[2] Po në të njejtën kaptinë, Allahu i Madhërishëm pasi ka përmendur disa ndalesa, ka thënë: “Kush bën këtë (që ndaloi Zoti) qëllimisht dhe tejkalon kufijtë, Ne do ta hudhim atë në zjarr të fortë. Dhe kjo është leht për Allahun (30)”.[3]

Në këtë drejtim flasin edhe shumë hadithe, fjala vjen si:”Një grua ka hyrë në zjarr për shkak një mace që e ka mbyllur, dhe as që e ka ushqyer, po as që e ka lënë të lirë të kërkojë vetë ushqim në tokë”. Hadithin e kanë shënuar Buhariu dhe Muslimi.

Mirëpo, ky grup dallon nga Havarixhët dhe Muëtezilët me atë se thonë që mëkatarët të cilët kanë bërë mëkate të mëdha, nëse vdesin si besimtarë, një ditë do të dalin prej zjarri, ngase do t’u ndihmojë besimi në Allahun, të Dërguarit e Allahut dhe Ditën e Gjykimit. Pasi të qëndrojnë në zjarr aq sa do të dojë Allahu të qëndrojnë, për ta do të ndërmjetësojë ndonjë nga ata të cilët i ka lejuar Allahu të ndërmjetësojnë prej melekëve, pejgamberëve apo prej njerëzve të devotshëm. Apo, dalja e tyre prej zjarri, do të bëhet me mirësinë dhe mëshirën e Allahut të Madhërishëm. Në hadith autentik është vërtetuar se Allahu i Madhërishëm do të thotë:”Ka ngelur ndërmjetësimi Im”, dhe prej zjarri do të nxirren disa njerëz që janë djegur fjesht.

Ky është qëndrimi i pjesës dërmuese të umetit islam:sahabeve, tabi’inëve, dijetarëve të shquar të umetit, dhe këta më pas janë quajtur nga njerëzit “Ehli Sunne vel Xhema’a”. Ky grup janë mesatarë në krahasim me palët tjera, në çështjet që kanë të bëjnë me problemet doktrinare, njejtë si që janë edhe muslimanët mesatarë në krahasim me pjestarët e feve tjera, gjegjësisht hebrejtë, krishterët dhe tjerët.

Prej arabishtes:

Bashkim Aliu

PYETJA: Jexhuxhi dhe Mexhuxhi, çfarë krijesash janë, a janë njerëz apo krijesa tjera?

PYETJA: A do të shkojë Isai a.s. në Meke, apo do të ngelet vetëm në Sham?

 

PYETJA: Jexhuxhi dhe Mexhuxhi, çfarë krijesash janë, a janë njerëz apo krijesa tjera?

 

PËRGJIGJA:Esselamu alejkum. Dalja e Jexhuxhit dhe Mexhuxhit është prej shenjave të mëdha të Kijametit. Dalja e këtyre krijesave është vërtetuar me Kur’an, Sunet dhe me konsensusin e dijetarëve. Allahu i Madhërishëm ka thënë: “Derisa të hapet (penda) e Jexhuxh Mexhuxhëve dhe ata zbresin nga çdo bregore me shpejtësi (96)” [el-Enbija: 96].

Dijetarët kanë debatuar për atë se cilit lloj i takojnë Jexhuxhët dhe Mexhuxhët, gjegjësisht a janë të llojit njerëzor apo të ndonjë lloji tjetër. Mirëpo, pjesa më e madhe e dijetarëve mbajnë qëndrimin se Jexhuxhët dhe Mexhuxhët janë të llojit njerëzor, gjegjësisht edhe ata rrjedhin prej Ademit dhe Havasë, paqja e Allahut qoftë mbi të dy. Ibn Abdu-l-Berri ka përmendur se dijetarët kanë arritur konsensus se Jexhuxhët dhe Mexhuxhët rrjedhin prej Jafethit, birit të Nuhut a.s. Mbështetje për këtë konstatim e marrin hadithin të cilin e shënon Buhariu, Muslimi dhe disa koleksionues tjerë, ku qëndron se në Ditën e Gjykimit Allahu i Madhërishëm do t’i thotë Ademit a.s.: ”O Adem, ngrihu dhe nxirri pasardhësit e tu nga Zjarri …” hadithi është edhe më i gjatë, por me rëndësi janë fjalët e të Dërguarit të Allahut s.a.v.s. në këtë hadith kur u është drejtuar shokëve të vet dhe u ka thënë:”Jepni sihariq se një do të jetë nga ju dhe një mijë do të jenë nga Xhuxhë dhe Mexhuxhët (në zjarr).” (Hadithin e shënojnë Buhariu dhe Muslimi).

 

Allahu e di më së miri.

 

 

PYETJA: A do të shkojë Isai a.s. në Meke, apo do të ngelet vetëm në Sham?

 

PËRGJIGJA: Esselamu alejkum. Po, Isai a.s., pasi të zbret, ashtu siç ka treguar për këtë Muhamedi s.a.v.s., do të shkojë edhe në Meke dhe do ta bëjë Haxhin. Kjo do të ndodhë pasi ta vret Dexhallin në Babu Lud në Palestinë. Në këtë drejtim qartë flet hadithi i të Dërguarit të Allahut, Muhamedi s.a.v.s. të cilin e ka shënuar Muslimi, ku qëndron se i Dërguari i Allahut s.a.v.s. ka thënë: ”I biri i Merjemit do ta bëjë nijet Haxhin, apo Umren, apo edhe Haxhin edhe Umren në Reuha”. Reuha është një vend në rrugën e Mekes, gjendet ndërmjet Medines dhe Vadi Safrasë.

Allahu e di më së miri.

Bashkim Aliu

Bashkim Aliu

 

PYETJA: Çka thoni për bisedat se me 21 dhjetor 2012 do të bëhet Kijameti?

 

PËRGJIGJA: Esselamu alejkum. Është e vërtetë se këtyre ditëve me të madhe flitet dhe dëgjohet për këtë gjë, bile, për këtë flitet edhe në mediume. Më e keqja është se edhe disa muslimanë janë futur në grupin e atyre që presin dhe nuk dinë se çka do të bëhet me 21 Dhjetor, apo janë konfuz dhe u ka hyrë dyshimi se ndoshta mos po bëhet vërtetë Kijameti në këtë datë.

Kësaj pyetjeje do t’i përgjigjemi duke i përfshirë disa pika:

 

E Para:Besimi në Ditën e Kijametit, gjegjësisht të shkatërrimit të kësaj bote dhe Gjithësie, apo fundit të jetës në tokë dhe në Gjithësi, është prej bazave të besimit Islam. Por, ky besim është i vlefshëm nëse besohet se vetëm Allahu e di se kur do të ndodh saktë Kijameti, e askush tjetër pos Allahut, nuk e di këtë gjë. Kështu na ka mësuar ne Kur’ani dhe Muhamedi s.a.v.s. Për atë, muslimani as që duhet ta parashtrojë këtë pyetje dhe ta shtrojë këtë si dilemë, ngase besimi i tij e obligon që të besojë në Kijametin, dhe të besojë se vetëm Allahu e di saktë se kur do të bëhet Kijameti.

Bile, edhe parashenjat e Kijametit të cilat janë vërtetuar nga burimet islame, qofshin të mëdha apo të vogla, janë vetëm parashenja, por nuk përcaktojnë kohën e saktë se kur do të ndodh Kijameti. Edhe nëse i sheh se kanë dalë pjesa më e madhe e shenjave të Kijametit, nuk mund të përcaktohet saktë se në filan ditën do të ndodh, ngase dija për këtë gjë është vetëm te Allahu.

Këtë dilemë qartë dhe në mënyrë të prerë e pastron Kur’ani. Allahu i Madhërishëm ka thënë: “Të pyesin ty (Muhammed) për çastin (katastrofën e përgjithshme) se kur do të ndodhë ai. Thuaj: “Atë e di vetëm Zoti im, kohën e tij nuk mund ta zbulojë kush pos Tij (e sjell kijametin pa e hetuar asnjë nga krijesat). Çështja e tij (se kur do të ndodhë) është preokupim i rëndë (për krijesat) në qiej e në tokë. Ai (katastrofa) nuk ju vjen ndryshe, vetëm befas. Të pyesin ty sikur ti di për të. Thuaj: “Për të di vetëm Allahu, por shumica e njerëzve nuk e dinë (pse është e fshehtë)” [el-A’ëraf: 187]. Poashtu, në një ajet tjetër, Allahu i Madhërishëm ka thënë: “Njerëzit të pyesin për kijametin (katastrofën) e ti thuaj: “Për atë e di vetëm All-llahu! E, ku mund ta dish ti, ai ndoshta është afër!” [el-Ahzabë: 63].

Po ashtu, edhe Muhamedi s.a.v.s. në disa hadithe të tij e ka qartësuar se kohën e ndodhjes së Kijametit nuk e di askush tjetër pos Allahut të Madhërishëm. Në hadith autentik qëndron se kur erdhi Xhibrili a.s., në formën e një beduini, që t’ua mësojë njerëzve fenë, dhe u ul para të dërguarit të Allahut, si pyetës i cili kërkon udhëzim, dhe e pyeti për Islamin, Imanin (besimin) dhe Ihsanin (mirësinë),  e pyeti edhe për kijametin, duke i thenë:Kur do të bëhet kijameti? I dërguari i Allahut s.a.v.s. i tha:”I pyeturi, nuk është më i ditur për të, se sa pyetësi”, gjegjësisht unë nuk jam ma i ditur se ti për kijametin, dhe as që dikush është ma i ditur se tjetri për kohën e ndodhjes së kijametit.Pastaj, i dërguari i Allahut s.a.v.s. e lexoi ajetin: “S’ka dyshim se vetëm Allahu e di kur do të ndodhë kijameti…” [Lukman: 34].

Pra, ky duhet të jetë besimi i muslimanit të vërtetë, dhe assesi nuk duhet të besojë në gjëra të kota të cilat lansohen nga palë të ndryshme, që për Islamin janë xhahila.

 

E dyta:Muslimani duhet ta dijë se i Dërguari i fundit i Allahut, Muhamedi s.a.v.s., na ka mësuar që për Kijametin të mendojmë në mënyrë kreative dhe të përgjegjshme, gjegjësisht Kijametin ta kuptojmë si mundësi për të na u zbardhë fytyra para krejt njerëzve, që prej kur është krijuar njeriu i parë, e deri te njeriu i fundit, ngase në Ditën e Gjykimit të gjithë do të jenë prezent. Kjo mënyrë e të kuptuarit të Kijametit na bën të punojmë sa më tepër për atë ditë, dhe të bëjmë sa më shumë që mundemi punë të mira.

Poashtu, për Kijametin duhet ta mendojmë në kuptim të  vendit ku do të japim përgjegjësi dhe llogari për atë që e kemi bërë në këtë botë. Kjo mënyrë e të menduarit për Kijametin, na bën që të kthehemi në vetvete dhe ta përmirësojmë vetveten, ta llogarisim veten, para se të na llogarisin tjerët, dhe t’i llogarisim punët tona, e të shohim se ku jemi në raport me fjalën e Allahut të Madhërishëm.

I Dërguari i Allahut s.a.v.s. nuk është përgjigjur se kur do të bëhet Kijameti, por i ka shtyrë njerëzit që të mendojnë se çka kanë përgatitur për Ditën e Gjykimit kur do të dalim para Allahut. Me këtë, na ka bërë me dije se koha e ndodhjes së Kijametit, nuk është puna jonë, por është punë e tjetër kujt, gjegjësisht është punë e Allahut të Madhërishë, ndërkaq e jona është që të punojmë dhe të jemi aktiv deri në momentin e fundit. Në një hadith qëndron se një person ka ardhur te i Dërguari i Allahut s.a.v.s. dhe e ka pyetur: ”O i Dërguar i Allahut, kur do të ndodh Kijameti?” i Dërguari i Allahut s.a.v.s. i ka thënë: ”E ti çka ke përgatitur për Kijametin?”.

Pra, i Dërguari i Allahut s.a.v.s. e ka mësuar këtë pyetës, si dhe gjithë muslimanët tjerë, që mos të pyesin për kohën e Kijametit, por të shiqojnë çka kanë përgatitur për Kijametin.

Në një hadith tjetër, i Dërguari i Allahut s.a.v.s. i mëson muslimanët që edhe nëse e dinë se nesër do të bëhet Kijameti, mos dëshprohen, mos paralizohen dhe mos ndalen nga aktiviteti, por të punojnë. I Dërguari i Allahut s.a.v.s. ka thënë:”Nëse ndonjë nga ju e di se nesër do të ndodh Kijameti, dhe në dorë ka një filiz, le ta mbjell atë”. Pra, ky hadith është mësim më madhështor që mund t’i jepet gjithë njerëzimit se Islami thërret në punë, aktivitet dhe kreativitet, bile edhe nëse është fundi i botës. Vërtet, njerëzimi ka nevojë t’i dijë thëniet e Pejgamberit s.a.v.s. që ta kuptojë realitetin e jetës, botës dhe ekzistimit të tyre. Është obligim i të gjithëve që këto të vërteta t’i shpalosin për ata që nuk i njohin, se vërtetë, këto të vërteta e qetësojnë njeriun dhe mbjellin tek ai optimizëm dhe dëshirë për jetë dhe për punë.

 

E treta:Nuk duhet të neglizhohet aspekti komercial i këtyre muhabeteve për 21 Dhjetorin. Edhe pse kjo datë lidhet me kalendarin e civilizimit Maja, i cili civilizim daton para erës sonë, marketingu për këtë gjë, nuk është bërë nga vetë ata pak ithtarë që kanë ngelur nga ky civilizim, por nga bossat e ndryshëm të cilët përfitojnë materialisht nga lansimi dhe mbulesa e madhe mediatike e këtyre muhabeteve. Poashtu, hisen e luanit në këtë marketing e ka edhe industria e filmit në Hollivud, të cilët punojnë për filma të cilët do ta trajtojnë këtë ndodhi.

Allahu na forcoftë në të vërtetën!

Kohëve të fundit me të madhe spekulohet nëpër rrjetet e ndryshme sociale, se fundi i botës sipas kalendarit të qytetërimit Maja do të jetë më 21 dhjetor 2012. Para se të fillojmë me diskutimin e këtij pretendimi, fillimisht duhet të bëjmë një dallim mes konceptit “fundi i botës” – ndodhia e kijametit-sipas botëkuptimit islam dhe “fundi i botës” – përfundimi i një kalendari në të cilin do ndodhin fatkeqësi natyrore me përmasa globale.

Kjo temë “fundi i botës” diskutohet edhe në koloaret e shumicës së sekteve dhe religjioneve, duke tërhequr pas vetes lexueshmëri dhe interes të madh nga njerëzit. Në kuadër të kësaj janë shkruar libra të cilat trajtojnë këtë tematikë, madje bazuar edhe në tekstet fetare të shenjta, ku në një farë mënyre mundohen të shpjegojnë, qartësojnë ose përshpejtojnë “fundin e botës” – Kijametin. Profetizimet e mëhershme të religjioneve ose sekteve të ndryshme nënkuptojnë parashikim, paralajmërim i diçkahit që do të ndodhë në të ardhmen. Shkaku i përzierjes së analizave të parashikimeve që kanë të bëjnë me ndryshimet të cilat priten të përfshijnë rruzullin tokësor në vitet e ardhshme dhe shfaqjes së librave që paralajmërojnë për luftëra me armë të shkatërrim masiv të cilat do të përfshijnë globin në përgjithësi, jep të kuptohet se disa mundohen të lexojnë kalendarin e Majas në prizmin politik e disa në prizmin fetar metafizik.

Sa i përket “fundit të botës” apo ndodhisë së kijametit që në fillim duhet të themi qartazi dhe besojmë bindshëm në fjalët e Zotit në Kuran “Të pyesin ty (Muhammed) për çastin (katastrofën e përgjithshme) se kur do të ndodhë ai. Thuaj: “Atë e di vetëm Zoti im, kohën e tij nuk mund ta zbulojë kush pos Tij (e sjell kijametin pa e hetuar asnjë nga krijesat). Çështja e tij (se kur do të ndodhë) është preokupim i rëndë (për krijesat) në qiej e në tokë. Ai (katastrofa) nuk ju vjen ndryshe, vetëm befas. Të pyesin ty sikur ti di për të. Thuaj: “Për të di vetëm Allahu, por shumica e njerëzve nuk e dinë (pse është e fshehtë)”.

Islami ka trajtuar shenjat të cilat i paraprijnë ndodhisë së kijametit, duke i ndarë në shenja vogla dhe shenja të mëdha. Dijetarët muslimanë nga shenjat e vogla kanë numëruar diku afro 96 shenja të vogla bazuar në fjalët e Muhamedit (Paqa e Zotit qoftë mbi të!) , të cilat marrë në përgjithësi paralajmërojnë për degradimin moral të njerëzimit, shthurrjen e vlerave, përhapjen e prostitucinonit dhe sëmundjeve të ndryshme seksualisht të transmetueshme, ngrënien e fajdes, kamatës, përhapjen e kriminalitetit, vrasjet, korrupsioni etj.

Ndërsa për shenjat e mëdha të ndodhisë së kijametit flasin disa hadithe të Pejgamberit (Paqa e Zotit qoftë mbi të!), shenja të cilat i paraprijnë kijametit, që do të ndryshojnë rrjedhat e historisë së njerëzimit si dhe ndryshime në sistemin e kozmosit, me ç’rast do të ketë edhe ndodhi jashtëzakonisht të veçanta të pakapshme për logjikën e njeriut.

Një numër i madhë popujsh dhe qytetërimesh besojnë në “fundin e botës” apo “Ditën e fundit” pavarësisht doktrinave të tyre fetare, “Ditë” e cila asnjëherë më parë nuk ka ndodhur në historinë e njerëzimit, në të cilën do të ndodhë shkatërrim masiv në tokë dhe kosmos, që pas saj të vijë një jetë e re, ringjallje, llogari, dhe vendosje përfundimisht në Xhenet apo Xhehenem.

Dhe secili religjion apo sekt ka paraparë për këtë një skenar se si do të duket kjo përafërsisht, këtë e përshkruan edhe Kurani fisnik në detale në disa sure të caktuara, si përplasja e trupave qiellorë, tërmetet shkatërruese, uraganet e ndryshme etj. Që do të thotë që kjo temë e cila me të madhe trajtohet kohëve të fundit nuk është diç e re dhe e panjohur për njerëzit, ngaqë disa sekte okultiste kishin paraparë ndodhinë e saj edhe më herët e që përfundoi me pasoja fatale për idhtarët e sektit në fjalë, duke bërë vetëvrasje kolektive, siç është krijuar sot një pasiguri tek individë dhe sekte okultiste.

Populli majan ngritën qytetërimin e tyre në Amerikën e Mesme para 2000 e më tepër vitesh para erës sonë. Ishin të mrekullueshëm në astronomi, dispononim me kalendar astronomik i cili përfundon më 21 dhjetor 2012.  Sipas disa komentuesve parashikohet se do të ndodhë kataklizmë me përmasa botërore ku do të marrë fund jeta e njeriut. Ndërsa ekspertë dhe njohës të mirë të këtyre rrethanave japin shpjegimin se kjo ka të bëjë me përfunimin e ciklit astronomik dhe fillimit e ciklit tjetër. Ose sikur që kalendari ynë në mur përfundon në fund të dhjetorit dhe zëvendësohet me një kalendar të ri me fillim të muajit janar.

Pavarësisht aftësive të tyre në ndjekjen e lëvizjes së trupave qiellorë, ata nuk kanë mundur të parashikojnë se çfarë mund të ndodhë në të ardhmen pas 5000 e më tepër vitesh, e aq më pak kur tani jemi në kohën e revolucuionit shkencor. Pavarsësisht se sa ka qenë i ngritur qytetërimi i tyre asnjëherë nuk mund të matet me zhvillimin e teknologjisë në shek XXI, ku njëriu vëzhgon çdo lëvizje në natyrë e kosmos duke e saktësuar dhe cilësuar çdo imtësi edhe më të voglën.

Sipas shumicës së analistëve, qëllimi i  përhapjes së këtyre spekulimeve është përfitimi material dhe pas tyre qëndron Hollivudi për të prodhuar filma të ndryshëm, siç më herët kemi qenë pre e spekulimeve, hiperbolizimeve të mediumeve duke sajuar dhe trumbetuar si rasti i “Trekëndëshi i Bermudës” etj. Ne si muslimanë duhet të besojmë bindshëm se “Dijen e Gajbit” – diturinë e fshehtë, askush nuk e di pos Allahu të Lartësuar, të mos jemi pre dhe viktimë e spekulimeve qëllimkëqija.

Për në fund, të mos harrojmë se 21 dhjetori 2012 është ditë e premte, në të cilën ditë është namazi i xhumasë, namaz me të cilin obligohen muslimanët dhe që nuk do të jetë i fundit. Dhe pas kësaj vjen  22 dhjetori 2012 dhe shumë ditë tjera të bekuara të Zotit, për aq sa ka vendosur Krijuesi i Gjithësisë të zgjasë jeta e njeriut në sipërfaqen e tokës.

Aarburg, Zvicër

06.12.2012

 

HYRJE

 

Që para disa vitesh, kam dëgjuar për një grupim i cili është paraqitur në Liban, dhe anëtarët e tij i kanë shqetësuar muslimanët duke lansuar në mesin e tyre qëndrime të disa individëve, të cilat qëndrime trajtohen si përjashtim e jo qëndrime të dijetarëve me peshë. Poashtu, ata janë paraqitur edhe me orientime të devijuara si dhe me mendime të rrezikshme në fushën e besimit-akaidit, të drejtës islame-fikhut dhe sjelljes. Kjo dhe ata kanë shkuar aq larg në këtë drejtim, sa që e kanë liruar nga zekati pasanikun i cili posedon pasuri të shumtë në monedha letre të cilat përdoren në kohën tonë, si dhe e kanë lejuar kamatën në këto monedha, me pretekst se këto monedha nuk janë monedha legjitime nga aspekti i sheriatit, gjegjësisht nuk janë ar dhe argjend. Poashtu, ata ia kanë lejuar muslimanit që mos ta falë namazin e xhumasë nëse ka ngrënë qepë, apo nëse të njejtën e ka futur në xhep. Ata e kanë lejuar përzierjen mes meshkujve dhe femrave pa kufij dhe kushte.

Mirëpo, pas gjithë kësaj, më e rrezikshmja është se ata e konsiderojnë kafir-jobesimtar, çdo një musliman që nuk pajtohet me ta, qoftë nga hadithologët apo nga dijetarët e hershëm. Kështu, ata e kanë cilësuar si jobesimtar shejhu-l-islam Ibn Tejmijen dhe nxënësin e tij ibn Kajjimin, si dhe dijetarët tjerë të cilët e kanë ndjekur rrugën e tyre, fjala vjen si reformatori i Gadishullit Arabik shejh Muhamed ibn Abdu-l-Vehab. Ata kanë cilësuar si jobesimtarë edhe shumë dijetarë të kohës më të re, si:dijetarin e madh, shejh Abdu-l-Aziz ibn Baz, mendimtarin islam Sejjid Kutub, etj. Në librin tim “Es-Sahve el-islamijje bejne-l-xhuhudi ve et-tetarruf”, kam përmendur se rrëshqitja në humnerën e cilësimit të muslimanëve si mosbesimtarë-et-tekfir, është prej argument më i rrezikshëm i ekstremizmit dhe teprimit e tejkalimit të kufijve në fenë e Allahut.

Këta teprues të devijuar, pretendojnë se janë pasues të imam Ebu-l-Hasen el-Esh’arijut në çështjet e besimit, si dhe imam Shafiut në çështjet e fikhut, ndërkaq pretendojnë se janë pasues të tarikatit sufist Rifaij. Realisht, ata janë më së largu nga metodologjitë e të tre personaliteteve: në besim, fikh dhe sjellje.

 

Lexoni tekstin e plotë në PDF.

 

Nga arabishtja:

Bashkim Aliu